Op zoek naar

Ja, het is een hele tijd geleden dat ik hier nog wat neerpende. Ik had er minder behoefte aan dan vroeger, maar ook omdat ik jullie niet wilde opzadelen met het zoveelste berichtje dat het slecht met me ging.
De voorbije periode was zo 'the ususal' op en neer met de emoties en gevoelens. En over drama schrijven vond ik altijd veel leuker dan de plezante dingen. Maar zoals aan alles zijn ook daar grenzen aan. Dus zijn jullie een tijdje gespaard gebleven van mijn proza.

Maar geen nood hier volgt er een dosis.
Ik dacht dat men leven een beetje op orde was, tot ik even stilstond en tijd nam om na te denken.
Het huis dat voorheen mijn thuis genaamd werd is verkocht, de compromis is vandaag getekend. Dus ik moet eruit en verhuizen (wees gewaarschuwd dat ik mij hierin niet laat opjagen of ze zullen mij moeten buitendragen tussen 6 planken, en dat meen ik). Vervanging zoek ik al een tijdje maar met het hongerloon dat ik verdien kan je zelf nog geen garagebox financieren.

Het lief dat ik heb is niet van mij, hij heeft jammer genoeg een vriendje. Maar ik kan je garanderen dat, moesten we beiden vrijgezel zouden zijn dat er weinig mooier zou bestaan dan de liefde tussen ons 2). Andere kandidaten zijn nog steeds welkom, maar wees gewaarschuwd ik ben kieskeurig en opa's en vaders mogen de moeite besparen want ze bakken er niks van.

Het werk dat ik doe, doe ik met veel liefde en plezier. Maar de patron die bakt er elke week minder en minder van (en 't zijn geen taartjes dat hij bakt). Maar de collega's die wil ik niet kwijt, ze zijn zo lief meneer.

Dus ja, er zijn veel dingen die beter kunnen maar toch volharden we, want dat is wat de wereld en de omgeving van je verwacht. Volharden alsof er niks aan de hand is.

De eer komt niet bij mij terecht maar het volgende is geschreven door een lezer van de grootste krant van het land uit Puurs.

2010

Sinds 2009 met vuurwerk begon,
draaiden we met z'n allen één keer rond de zon.
Terwijl mijn hand dit blad volpent,
speelt Obama al bijna één jaar voor president.
Frank Vandenbroucke, Wacko Jacko of Yasmine,
zullen het nieuwjaarsconcert uit Wenen niet meer zien.
Duizenden stierven in Irak of Afghanistan,
maar Das Pop sotnd op één in het verre Japan.
Justine en Kim hadden hun comeback gepland,
en Damiaan uit Tremelo werd Gods rechterhand.
Ergens halfweg het jaar stond 't wereldwijd in de krant,
Kai-Mook werd geboren, een baby-olifant.
Miljoenen mensen stierven door tekort aan eten,
en Hubble maakte kiekjes van ongekende planeten.
Een Mexicaans virus zaaide paniek wereldwijd,
de Rode Ridder werd 50, geen enkele trein vertrok op tijd.
In Kopenhagen lukte het niet om de CO2 te verdelen,
maar we gaan wel met de bobslee naar de Olympische Winterspelen.
2009 was ook een jaar vol magie, plezier en gelach,
en 365 keer verscheen de zon weer trouw, elke dag.
Welke ramp u ook trof, laat los het verleden,
we leven slechts één keer, da's NU, in het heden.
Dus stop met het gekanker en gezeur,
want 2010 trappelt ongeduldig voor de deur.
Geniet van het leven en zet de champagne maar klaar,
want ook 2010 wordt een onvergetelijk jaar.
Mijn hand stopt met schrijven, tijd om te gaan,
we wensen u een jaar vol wonderen en 't is héél graag gedaan.


Als voetnoot vermeld ik er graag nog bij dat wij dit jaar ook afscheid namen van Félice, Farah Fawcett, Steve Gareth, de kindjes uit de crêche in Dendermonde waar een gek langskwam, Ramses Shaffy en nog veel andere bekenden en minder onbekenden maar altijd iemands kind. Dus voor iedereen een hart onder de riem en weet dat ze hierboven vanop een sterretje meevolgen.

Een fijn 2010 gewenst

Sommige ideeën vervagen zoals sneeuw voor de zon. Zoals het idee om van de 200000 ste bezoeker iets speciaals te maken. Maar ja, niet dus want we zitten inmiddels al aan meer dan 201000. Daarom deze tekst. Hopelijk zonder taalfouten want deze avond was er de uitzending van het Groot Dictee der Nederlandse Taal, de laatste editie naar het schijnt. Maar daar gaan we niet over hebben, want ik denk niet dat jullie op die tekst zitten te wachten. Of toch? (zoek maar eens op, hij is archi-moeilijk)
Waar ik het dan wel wil over hebben? Mezelf natuurlijk, daar is toch deze blog oorspronkelijk voor bedoeld. Ik krijg soms het idee dat er iemand is in mijn directe, of net iets minder directe omgeving, die niet eerlijk is tegenover mij. Op werkvlak weet ik al langer dat ze niet altijd even eerlijk zijn. Maar dit is anders. Dan heb ik het vooral over het vlak van de liefde, Ik verdenk iemand er van stiekem verliefd te zijn, maar de persoon in kwestie durft niet voluit te gaan. Hij durft niet, hij heeft iemand anders of er zijn nog tal van andere redenen die mogelijk zijn. Als je nu denkt van, schei toch eens uit je raaskalt. Wel die mens kan evengoed gelijk hebben als diegene die denkt dat het wel eens zou kunnen. Want alleen zijn, ik denk niet dat het ooit went en het zou op meer dan 1 vlak handiger zijn.
Voor de rest gaat men leven z'n gang. Mensen komen en gaan, zowel privé als op het werk. Maar ik kan je wel zeggen dat ik binnenkort zeker op zoek ga naar iemand om mee te praten. Niet zomaar het eerste beste msn-contact maar wel een echte therapeut. Ik denk dat dat echt wel eens handig zou kunnen zijn.

Bedankt lezers om te blijven langskomen.

Deze morgen toen ik de krant aan het lezen was van zaterdag (tjah, druk weekend gehad dus lees je op maandagmorgen de krant van zaterdag) kwam ik deze opvallende lezersbrief tegen.

<<Soms wil je alleen even je hart luchten>>

Een meisje dat zelfmoord pleegt op haar veertiende. Een mama die achterblijft met een enorm schuldgevoel, maar toch de moeite doet om andere ouders te laten inzien dat je met je kinderen moet praten. En gelijk heeft ze. Voor een volwassene die al wat watertjes heeft doorzwommen, is een liefdesbreuk, een slecht rapport, een ruzie... slechts een futiliteit, maar niet voor kinderen.
Op zulke momenten is het belangrijk dat je hen helpt. Ze hoeven geen oplossing, ze hoeven ook niet te horen dat ouders dat ook allemaal hebben meegemaakt en dat het helemaal niet erg is. Ze willen gewoon iemand die even naar hen luistert en hen omhelst.
Vaak vergeten ouders - zoals de mijne - in hun druk leven dat een kind uit elke ervaring moet leren. Al te vaak wordt er gevraagd om door te zetten en niet om te kijken. Maar soms wil je gewoon eens klagen, je hart luchten en verwacht je geen oplossing.

Dat heb ik nu ook af en toe, gewoon eens willen klagen, gewoon eens men hartje luchten en graag iemand in de buurt die mij af en toe eens goed vastpakt, want hoe langer hoe meer durf je soms schrik te kweken om iemand vast te pakken. Gewoon omdat je het nooit hebt gekend, zeker niet van men ouders.

Als een mens in verlof is, heeft hij tijd om te denken. Genietend van een glas Expression du Bascou 2005 (een wijngaard waar ik deelgenoot van ben) heeft een mens tijd om na te denken. Na te denken over het leven, na te denken over zijn leven. Na te denken over het verleden, het heden en de toekomst.

Waar kan hij heen, waar kan ik heen.

Wat wil hij nog doen, wat wil ik nog doen. Waar wil ik staan binnen dit en 10 jaar.

Het leven is niet gemakkelijk, dat staat buiten kijf. Maar soms is het vreemd dat het bij andere mensen altijd gemakkelijker lijkt en beter oogt. Ik zeg wel, oogt, want het is niet altijd de waarheid die een mens ziet. De waarheid wordt maar al te vaak verhuld onder een deken van glamour, blijheid en geluk. Hoewel het beter is mochten de mensen gewoon eerlijker zijn tegen elkaar. De waarheid en niks dan de waarheid. Maar dat lijkt teveel gevraagd.

De waarheid is beste lezers, dat het leven saai is. Een aaneensluiting van routine, dagelijkse routine, wekelijkse routine, maandelijkse routine. Altijd maar opnieuw hetzelfde ritme. En als je als een probeert te ontwijken van dat ritme (of het is dat je de kans hebt om te ontwijken, zoals verlof) dan wordt het je vroeg of laat betaald gezet. Zoals nu bij mij gebeurt. Tickets voor een filmfestival, niemand die ze wil, niemand die mee wil. Een kelder vol champagne (63 flessen, 9 magnums en 1 jeroboam), maar als je geen mensen smeekt om te komen, dan komt er gewoon niemand. Op den duur krijg je zelfs schrik of heb je gewoon geen zin meer om nog mensen te vragen gewoon omdat je er elke keer zelf moet om vragen. Ze vragen zich dan af waarom iemand besluit het leven te verlaten ...

Ik zit hier, een kast vol dvd's, een schatkamer genaamd internet, helaas maar 15 msn-contactpersonen meer, 16 zogenaamde netlogvrienden (de meeste zijn dezelfde) en een smoelboekpagina waar het nut ervan mij nu net ontsnapt. Buiten het ene feit dat er een oud-klasgenoot is waarmee ik nog eens wil afspreken, maar durf niet uit angst dat een gesprek te snel stil zou vallen (niveauverschil, andere herinneringen, een afknapper). Maar de verveling is dichter dan het amusement en dat terwijl ik in verlof ben.

Leren omgaan met het leven. Dat zou een verplicht vak moeten zijn op school. Of is het er al, maar heb ik het als zoveel dingen gewoon niet gezien of gemerkt? Je ne sais pas. Wat ik wel weet is dat het mij allemaal ferm de keel uithangt en stilaan mag ophouden. Mensen waarmee je contact probeert op te bouwen en dan opeens niks meer van zich laten horen. Mensen die plotseling van de aardbol lijken te verdwijnen. Mensen waarvan je tijden niks hoort en dan plotseling doen alsof er niks aan de hand is.

Ik ben het zat.

Ik dacht dat ik het kon. Ik dacht dat er geen probleem zou zijn. Maar niks is dus minder waar want toch blijkt het achteraf moeilijker dan het moment zelf.

Enkele weken geleden was ik op huisbezoek bij Karel. We hadden eens samen afgesproken in de stad en die ontmoeting was vrij goed meegevallen. Onlangs was hij verhuisd en vertelde me dat ik eens langs moest komen en blijven slapen. En het paste eens voor mij. Dus de zaterdag in de vooravond, ik op weg. We hadden het op voorhand al eens gehad over de mogelijkheid wat er allemaal kon gebeuren, maar we zijn 2 volwassen mensen dus we weten allebei wat we doen.
Na het avondmaal zijn we begonnen aan de fles Pommery die ik meehad voor die avond, als traktaat. Het smaakte. Op tv was niet veel te zien maar na veel vijven en zessen zijn we toch beginnen kijken naar Jurassic Park III. Veel van de film hebben we niet veel gezien want Karel was niet meer te houden. Ik twijfelde, dus praten we eerst nog eens over wat er op punt stond van te gebeuren. Hij vertelde dat hij nog niet klaar was voor een relatie en ik vond vroeger dat liefde voor 1 nacht niks voor mij zou zijn. Maar het vlees is zwak, dus was het besluit dat het boven in de slaapkamer verder ging. 2 lichamen die innig in elkaar verward raakten en 2 jonge gasten die alles met elkaar deden wat God verboden had. Uitgeput maar voldaan vielen we uiteindelijk in slaap. Tot een uur of twee na middernacht de hormonen weer volop door onze lijven gierden. De volgende morgen douchten we nog samen en was er nog ontbijt. Daarna ging ik opnieuw huiswaarts.

Enkele dagen was ik de gelukkigste man op aarde, ik was niet langer maagd en onbevlekt. Maar dan begon het, bijna elke nacht droom ik opnieuw van die nacht, hoe het anders kon, hoe het de volgende keer zou zijn. Maar dan komt altijd weer de realiteit, het was maar voor die ene keer. Liefde voor 1 nacht, nooit gedacht dat ik er zou mee instemmen, nooit gedacht dat het er van zou komen en ik denk dat het ook maar eenmalig zal zijn, want de leegte en de zorgen die achterblijven zijn vreselijk.

Voetnoot: Karel is een fictieve naam, het verhaal is echt gebeurd. Mocht de persoon in kwestie toch ooit dit verhaal te lezen krijgen, wil ik mij op voorhand toch excuseren omdat ik het gepubliceerd heb. Maar ik moet het gewoon van me afschrijven, het helpt me. Sorry

Het is ondertussen al een week geleden dat Elias en ik samen naar de laatste Potterfilm zijn gaan kijken. Het klopt wat ze zeggen, het is de mooiste Potterfilm tot hier toe. De acteurs zetten stuk voor stuk prachtige prestaties neer. De mooiste prestatie van de film vind ik die van Tom Felton (beter gekend in de film als Draco Malfoy) als je hem een beetje ontdoet van het donkere kantje dat hij heeft in de film is hij ongeloofelijk knap. De film is licht als er licht moet zijn, donker als het donker moet zijn, spannend wanneer dat hoort en met grappige pubertrekjes (hoe was jezelf in je 6de jaar). Dus een steengoeie film met goeie cast en goed script. Bekijken dus.

Maar nu tot de orde van de dag (en dus waar de titel op slaat)

Ik zou je willen vragen, het eens een keer met mij te wagen, maar ik weet niet hoe.
Ik zou iets willen zeggen, want er is veel om uit te legen, maar ik weet niet hoe.
Ik zou je willen kennen, zo dat ik je meer nog kan verwennen, maar ik weet niet hoe.
Ik zou je willen stelen. Zo dat ik je met niemand hoef te delen, maar ik weet niet hoe.

Ik zou je liefde willen geven, en met je samen willen leven.
Win in jou vertrouwen, en waanzinnig van je houden.
Maar ik weet niet hoe.
Ik weet niet hoe.

Ik zou je overstelpen met mijn cadeaus als dat zou helpen, maar ik weet niet hoe.
Ik zou je willen kopen, mijn ziel en zaligheid verkopen, maar ik weet niet hoe.
Ik zou je willen ringen, en als een lijster laten zingen, maar ik weet niet hoe.
Ik zou je willen kooien, en dan geleidelijk ontdooien, maar ik weet niet hoe.

Ik zou je koning willen kronen, en in paleizen laten wonen.
Luchtkastelen bouwen, en dan waanzinnig van je houden.
Maar ik weet niet hoe.

Ik zou je willen winnen, door de Sahara te ontginnen, maar ik weet niet hoe.
Ik zou je willen smeken, het van de kansel willen preken, maar ik weet niet hoe.

Ik zou je lichaam willen strelen, maar ach dat deden al zo velen.
Bij me willen houden, Maar ik weet niet hoe.

Ik weet gewoon niet hoe.
(Mocht het iemand herkennen, het is een lied van Benny Neyman)

Oproep, oproep, help ons vele jobs redden!

Het gaat over het volgende: vorige week kondigde onze minister van Defensie De Crem aan dat hij zal snoeien in de Koniklijke Muziekkapellen. Zowel de kapel van de Marine als de Luchtmacht, maar ook de befaamde Belgische Gidsen zijn bedreigd. Overal moeten er jobs verdwijnen en dat is een ramp, niet alleen voor de mensen die op straat komen te staan, maar ook voor ons gewone burgers want wij zullen cultureel erfgoed zien verdwijnen. Om als voorbeeld te nemen: de Koninklijke Muziekkapel van de Belgische Marine. Vrijdag ll. ben ik ze gaan bekijken op de Brugse Markt. Piekfijn uitgedost in hun witte zomeruniform, een ong. 60-koppig orkest. 2 uur muziek van de bovenste plank op een unieke locatie. Iedereen was laaiend enthousiast.

Na de medeling van de Kapelmeester dat ze binnenkort moeten afslanken, kregen ze van het publiek minutenlang applaus en een staande ovatie. Allemaal mensen die het dus niet eens zijn met de beslissing van de minister. Want zeg nu zelf hoe kan je nog muziek van topniveau brengen met maar de helft van je bezetting?? Als zelfrespecterend muzikant zeg ik: ONMOGELIJK. De defilé op 21 juli zal nooit meer hetzelfde zijn.

Dus een warme oproep aan alle Facebookgebruikers, wordt allen lid van Save the Royal Navy Band en steun zo de muzikanten en hun fans.

Als afsluiter nog dit: het cinematicket is de deur uit. Elias (de enige echte) en ik gaan volgende maandag samen kijken naar Harry Potter 6: the Half-Blood Prince ^^

Als je je afvraagt hoe het met mij gaat. Het antwoord is eenvoudig, niet goed. Wie nu denkt van, tss het is weer van datte, hij zal weer melig en depri beginnen doen. Wel voor die mensen heb ik een tip: zeker niet verder lezen. Want inderdaad het is weer van dat. Even een opsomming:

* Mijn ouders die zijn ondertussen gescheiden van tafel en bed. En in plaats dat de papa verstandig is en gewoon zijn handtekening zet, maakt hij er een vechtscheiding van. Dus miserie alom en voor wie het interesseert ik ben bij de mama blijven wonen tot ik een plekje vindt voor men eigen gevonden heb (want dat is ook nog niet het geval)

* Mijn huidig werk (remember: den GB) waar ik nu iets meer dan 4 jaar werk, ben ik zo kotsbeu als iets. Ik dacht dat na de recente verbouwingen in februari dat alles beter ging worden. Maar helaas, driewerf helaas niets is dus minder waar. De zaak draait vierkant, efficiëntie is een woord waar blijkbaar niemand (behalve ik) al van gehoord heeft. We draaien meer cijfer dan vroeger maar nog steeds met een tekort aan personeel zodat we constant achter de feiten blijven lopen. Dus we zijn volop bezig met het zoeken naar een nieuwe job. Okay (van de groep Colruyt) wordt het alvast niet, want een hele dag werken zonder een streepje muziek is helaas niet aan mij besteed.

* De liefde van men leven heb ik ook nog niet gevonden en bespaar je comment: die vindt je wel. Want ik dacht dat ik ze gevonden had in de persoon van R. maar niks is ook minder waar.

* Het feit is ook nog dat ik teleurgesteld ben in enkele mensen, mensen die ik tot mijn vriendenkring rekende. Maar jammer genoeg is al de energie die ik er wil insteken en ingestoken heb tevergeefs geweest.

* Mensen zijn tegenwoordig ook niet snel tevreden. Zo staat er al een week ongeveer een aanbieding op men msn voor een gratis cinematicket. Zomaar. De enige voorwaarde is dat je er mijn gezelschap moet bijnemen. (en heus ik bijt niet, want ik krijg op tijd men eten). Dus ofwel heb ik een hele lijst verkeerde mensen staan ofwel wil er niemand met mij weg. Het ticket is geldig tot en met 31/08/2009 dus...

* Een ander negatief punt aan de scheiding van men ouders is dus dat de caravan niet meer te vinden is op de Blaarmeersen. Dus voor mij dit jaar geen Boombals op de Gentse Feesten en dus ook geen shiften op de fuiven van Casa Rosa. Vind ik dit jammer? JA, maar je leert er mee leven zoals met al de rest.

* Maar toch lieve lezer, als je het tot hier bent blijven volhouden dank ik je oprecht om voor de zoveelste keer mijn gezaag te willen lezen. Reacties en bedenkingen zijn nog steeds welkom en worden met de grootste zorg gelezen. Liefs

1 . Fairytale: Sprookje, verzinsel (telbaar zelfstandig naamwoord)

Dat is de uitleg die te vinden is in een woordenboek. Verder verteld die ook nog dat het ook kan gebruikt worden als bijvoeglijk naamwoord. Sprookjes er zijn er zoveel geschreven denk maar aan: Hans en Grietje, Doornroosje, Sneeuwwitje en haar zeven dwergen, Vrouw Holle, Roodkapje, Assepoester en ga zo maar verder ...

2. Fairytale van Alexander Rybak

De aandachtige volger van de actualiteit zal al weten waar ik het over heb. Ja, de 54ste winnaar van het Eurovisiesongfestival. Hij komt uit Noorwegen, is 3 dagen voor z'n overwinning 23 jaar geworden (dus een verjaardagscadeau om u tegen te zeggen). Met een voorsprong van maar liefst 169 punten op Ijsland haalde hij de zege binnen. Maar er is meer, Alexander is gewoon kei-knap op meer dan 1 vlak want hij kan o.a. viool en piano spelen, danst als geen ander, schrijft z'n eigen liedjes en hij is echt een droombeeld voor naar te kijken. Enig minpuntje in het sprookje, hij is hetero. Dus ik maak geen kans. (wie de muziek en het filmpje van eurosong wil, youtube intikken 'esc 2009 norway')

3. Fairytale: Ja, er is nog een derde luik van dit bericht. Het sprookje dat genaamd is mijn liefdesleven. Of wat het altijd lijkt te zijn, want tot nu toe is er nog geen 'happy end'. Ik heb altijd de neiging om verliefd te worden op de verkeerde mensen: ofwel zijn ze onbereikbaar voor mij (muzieksterren, filmsterren, gewoon een ster) of hetero of bezet of net bezet of te jong, Iedereen kent het fenomeen wel een beetje. Je kan er alleen maar van dromen, van die mooie prins op z'n wit paard. Maar ik blijf wachten tot die dag dat hij langskomt en het sprookje een happy end krijgt.

Jongeman, 26 jaar, keurig en net opgevoed, kan strijken, wassen, koken en poetsen, stofzuigen, ramen lappen. Ordelijk, verstandig, geen wildebras. Gewoon een fijne kerel. Zoekt een woning of appartement te koop of te huur, voor maximum € 95000 (te koop) of € 400 per maand (te huur). Graag in de buurt van Brugge - Oostkamp - Beernem - Wingene.

Reageren kan via de reactieknop of via de mailknop.

Binnenkort, dat is toekomst. Toekomst dat is hetgene wat nog komen moet. Maar daar heb ik geen zin in. Want ik heb al 'problemen' genoeg. Voor eerst de gezondheid, ik loop hier al weken te hoesten en te niezen, tegenwoordig hebben zelfs men oren er last van. Dokters, daar heb ik geen zin in, want niemand staat er eigenlijk eens bij stil dat ik helemaal niet beter wil worden in deze leuke omstandigheden.

Binnen enkele maanden is het ook de 'verjaardag' van men job. Dus komt er weer een postje met een balans. Maar ik wil vernieuwen, daarom zal ik een beroep moeten doen op jullie medewerking. Hebben jullie vragen over mijn job of daarmee verband houdend waarop je het antwoord altijd al had willen weten. Stel ze! Stuur ze op! En je krijgt een antwoord. Een nieuwe job zit er nog niet direct in, maar dat wil niet zeggen dat ik niet ga uitkijken want het is tijd voor veel en grote veranderingen. Ook op het immo-vlak. De prijzen zijn aan het dalen, de leningen worden goedkoper, maar toch mijn (t)huis heb ik nog niet gevonden. Maar zoals op alle vlakken blijven we natuurlijk hopen. Beter zou nog zijn als ik iemand zou vinden waarvan ik houd om het plekje mee te delen, het heeft alleen maar voordelen.

Ik zoek ook dingen die ik tegenwoordig op dinsdag kan doen, want tegenwoordig is dat men vrije dag. Maar als jong-volwassen je sociale kringen verruimen op dinsdag is geen sinecure, laat staan een onmogelijke opdracht. Naast al deze dingen ben ik opnieuw op zoek naar de mensen die ooit de eer hadden door mij 'vriend' genoemd te worden. Die titel heb je niet zomaar gekregen, het moest zijn dat je iets betekende voor mij. Wel lieve mensen, ik vind het tijd geworden dat jullie bewijzen dat je die titel waardig bent. Velen gingen je voor en verloren hem. Zorg dus dat het binnenkort niet aan jou is ...

Ik zou gaan wandelen, maar dit moment heb je hagel, sneeuw, ijzelstorm in die volgorde. Dus geen optie

Jawel, die ene dag is weer in aantocht. De dag waarop je (tegenwoordig) MOET zeggen tegen je geliefde hoeveel je wel van hem/haar houdt. Je leest het goed, het is van moeten. Net als elke andere subtiele feestdag is de naamdag van de heilige Valentinus een commercieel gedoe geworden. Je kan geen radiostation opzetten, geen tv openzetten of een krant openslaan of ergens hebben ze het wel over Valentijn.

Alleen ziet iedereen een heel pak mensen over het hoofd. Mensen die komende zaterdag niemand hebben om een cadeau aan te geven. Ze zijn ofwel onlangs hun liefde verloren of hebben die ene liefde nog niet ontmoet. Of ze zijn er hopeloos naar op zoek. Welja, hopeloos, hevig verlangen naar zodat we ook eens kunnen genieten in een love-seat van Kinepolis. Zodat we ook kunnen meespelen met "the Big wedding" want daarvoor moet je met twee zijn. Goh ja, ik weet ondertussen wat jullie zullen zeggen en denken. Denken: daar is em weer zenne, die zieligaard. Zeggen: (wel ja, niet veel alleszins want de laatste maanden is er maar 1 iemand die reageert, waarvoor toch mijn welgemeende dank).

Ik wil gewoon proberen zijn wie ik ben. Liefst met een lief. Zodat verveling mij niet meer bekend is.

Een Britse psycholoog heeft het uitgerekend (waar een mens al niet voor betaald kan worden ), vandaag 19 januari 2009 is de meeste depri-dag van het gehele jaar. Heel de media wordt er mee doorspekt en je zal het wel geweten hebben. Nochtans vertelde diezelfde media dat weinig mensen er last zouden van hebben (dixit diverse poll's bij diverse radiostations), al denk ik dat die mensen gewoon niet eerlijk zijn met zichzelf.

Soit, voor diegene die denkt dat hier weer een massa's depri-postje volgt, wel je hebt gelijk dus als je het niet wil lezen, dan niet. Voor diegene echter die een luisterendlezend oor willen bieden aan een mens in nood, lees gerust verder.

Je weet dus al dat het niet zo denderend met me gaat. Hoewel ik net een nieuwe okkazie auto heb gekocht en dus de koning te rijk zou moeten zijn. Maar dat ben ik niet. Ik sleep me gewoon voort op het ritme van het leven, slapen, eten, werken, eten, werken, eten en vooral veel slapen om de gezondheid op peil te houden en niet aan een of andere ronddwalende ziekte te bezwijken. Want dat kan ik missen als kiespijn.
Nog steeds ben ik op zoek naar het gebouw omgeven door 4 muren om in te gaan wonen. Nog steeds heb ik een stekje op de sociale netwerken genaamd 'Netlog' en sinds kort ook weer 'Facebook' maar helaas die kunnen de saaie tijd die ik soms te doden heb, niet doden. Ze vervelen mij de laatste tijd zelfs. Sommige mensen klasseren mij dan maar als lui, omdat ik nog weinig 'alleen' wil doen. Ik wil niet meer alleen uitgaan, niet meer alleen naar de film, ga liever in groep sporten dan alleen. Maar ben ik daarom lui? Dat antwoord laat ik aan jullie over.

Het begint zelfs zo erg te worden dat ik weer alchohol begin af te zweren (nouja je denkt misschien dat is een goed teken?), maar zelfs een glas wijn of nog beter, champagne zegt me op dit moment niks. En geloof me wie me goed kent weet dat champagne men favoriete drankje is. Want de Pommery Brut Royal van gisteren op de gezondheid van Robin (men nieuwe auto) smaakte niet helemaal zoals het moet. Maar dusja, we vallen terug op het enige dat je zeker mag drinken: water. De rest die in de kelder te vinden is bevat teveel suiker en dat is nou niet echt goed om daarna te gaan slapen. Wat eigenlijk nog geen slecht idee is, om te gaan slapen.

By the way: gelukkig nieuwjaar

Ja, ik weet het. Het is een hele tijd geleden dat er hier nog iets nieuws stond. Ik had het druk, te druk met leven en met datzelfde leven overeind te houden. Eenvoud, daar proberen we aan te werken. Het is eigenlijk dankzij een film dat er weer leven in de brouwerij komt hier. De film heet 'Into the wild' van Sean Penn.

De film, een verfilming van een waargebeurd verhaal dat eerder is uitgebracht in een boek, vertelt het verhaal van Chris. Een Amerikaanse student die nadat hij afstudeerd met enkel A+ en A- (tienen en negens), al zijn spaargeld schenkt aan Oxfam en de wereld intrekt, met als doel Alaska (niet de stad met winkels enzo, maar het 'echte' Alaska). Dit doet hij allemaal zonder medeweten van zijn ouders en familie. Helemaal op zijn eentje. De voornaamste reden is dat hij eigenlijk lak heeft aan de hedendaagse consumptiemaatschappij. Onderweg doet hij hier en daar een jobke om toch aan het nodige geld te komen voor zijn 'droomreis'.
Als hij uiteindelijk Alaska bereikt is het elke dag knokken om te overleven. Dat er niet op verbetert eenmaal hij door z'n mondvoorraad heen is en volledig afhankelijk wordt van 'the wild'. En een kleine vergissing wordt hem uiteindelijk fataal....

Een prachtig, boeiend, emotioneel verhaal gegoten in prachtige beelden. Een absolute must voor iedereen die van een goeie film houdt.

Happiness is only real when shared

Eventjes alles goed op een rijtje proberen te zetten, want het kan zo niet meer verder.

Profiel: 26 jaar, sommige zeggen knap, ik vind mezelf niet knap. Nog steeds maagd maar daar kan ik niets aan doen, want seks zonder liefde zegt me niks. Staat altijd klaar voor iedereen, alles wat gedaan wordt benaderd zoveel mogelijk de perfectie. Houd van zijn familie, maar zijn familie houdt niet op dezelfde wijze van hem. Gevoelig, romantisch, oog voor detail, iemand die hem wil kennen moet wel moeite doen maar eenmaal de muur afgebroken is, ontdek je iets moois. Nog steeds wonende in het ouderlijk huis, beschikt over een eigen autootje, een job met een netto-wedde van net geen € 1200. Houd van lekkere dingen, heeft dan ook een kelder met heel wat waardevolle flessen. Ik hou van jongens (> mensen van het mannelijk geslacht die ongeveer dezelfde leeftijd hebben als mijzelf of jonger), kortom IK dus.

Dus ik bekijk alles te donker en ik denk te deprimerend? Welnee, ik ben gewoon een realistiche denker. Nog niet overtuigd?
Probeer maar eens een betaalbaar en bewoonbaar huis te vinden met het loon dat ik heb. Een huis is voor mij, stevige muren, een betrouwbaar dak, ruimte en een tuin . In de buurt waar ik nu woon. Ik zou een lening kunnen krijgen van € 80.000 (dixit de banken). Sla de advertenties er maar op na dat vindt je gewoonweg niet!!

Ik loop over van de liefde, maar de liefde kruist mijn pad blijkbaar niet. Verliefd worden op hetero's, bijna wekelijkse kost. Als je dan verliefd wordt op iemand die homo is, spreek je af om bvb te gaan dansen maar laat hij je gewoon 2 uur staan in de regen en de kou zonder te verwittigen. Dan geef je de moed op tot de vlam opwakkert door iemand die 10 jaar jonger is dan jezelf en nog niet goed weet wat hij zelf wil. Maar uiteindelijk toch zegt dat we samen geen toekomst hebben. Noem me naïef maar ik geloof nog steeds dat eeuwige liefde bestaat. Maar helaas zal het eeuwig zijn - 26 jaar. Mijn verleidingstechnieken zijn niet de beste, beter ze zijn gewoon slecht. Maar kan ik er wat aan doen? Nee toch.

Mijn grootste wens is simpelweg gelukkig zijn in een vredige omgeving. Meer vraag ik niet. Blij door het leven kunnen gaan, want op dit moment is het onmogelijk. Stress op het werk, nog meer stress thuis. (wie niet overtuigd is kan hier altijd een maandje komen logeren, ik sta met plezier mijn bed af.) Ik ben ook vergeten wanneer ik de laatste keer echt plezier heb gehad in men leven.

Wie het nog steeds beter weet, en zegt van toch zie je het allemaal te donker. Wel liefste medemens kom me dan TONEN hoe het wel moet. Ik stuur het adres wel door. Ik hoor het graag.

The rules:
Link the person who tagged you.
Mention the rules in your blog.
Tell about 6 unspectacular quirks of yours.
Tag 6 following bloggers by linking them.
Leave a comment on each of the tagged bloggers’ blogs letting them know they’ve been tagged.

De Robin heeft me weer wat gelapt !!

6 dingen die je nog niet over mij wist.

1 Ik word kaal (en het zal nog niet te lang duren)
2 Ik ben een collector (verzamel heel wat prullen)
3 Ben ooit een dag geschorst geweest van school
4 Ik ga zaterdag voor de 3de keer naar de Night of the Proms
5 Ik koester heel veel plannen voor men eigen zaak
6 Ik draag nooit mouwloze T-shirts als andere mensen het zien

en nu moet ik nog 6 andere mensen kiezen :(

Vincent , Jules , Elias , helaas kom ik maar aan 3 

Knuffels (want het is Vlaamse Knuffeldag vandaag)

Pijn, ik heb pijn. Pijn in men hoofd, nek en schouders. Pain in my mind, body and soul. Also in my heart. (de 2 zinnetjes klonken beter in het Engels) Het heeft waarschijnlijk helemaal niks te maken met het feit dat ik zopas ontdekte dat ik uit een pijnboom (een den zoals ze zeggen) ben gevallen (heeft te maken met de dag van je geboorte). Waaruit het volgende kan worden ontleed:

PIJNBOOM (de speciale)
Houdt van aangenaam gezelschap, erg robuust, weet hoe hij het leven comfortabel moet maken, erg acrief, natuurlijk, goed gezelschap maar zelden vriendelijk, wordt snel verliefd maar de vlam dooft snel, geeft snel op, alles valt tegen tot hij zijn ideaal heeft gevonden; betrouwbaar, praktisch. (het klopt voor zeker 90% van de woorden).

Daarnaast beste lezers heb ik deze week de aanbieding gekregen om hier reclame te maken op deze blog en daarmee natuurlijk centen te verdienen. Het antwoord is nog steeds in beraad ...

nutteloze post

Daar begint het alweer, de eerste avond van men verlof en ik heb mij al te pletter verveeld. De 2de avond zal al niet veel beter zijn. Ik vraag me af wat de dagen dan zullen geven. Want het zijn er nog 5 voordat ik afreis naar onze zuiderburen op bubbeljacht. Er is hier zoveel te doen, maar alleen kan ik niet veel doen. Veel verhuiswerk en dat vergt helaas meer mankracht dan 1 persoon. Soit, voor alles is er een oplossing, alleen moet die nog gevonden worden.

Daarnaast zou ik graag eens jullie massale hulp inroepen. Zijn er mensen onder jullie die een oplossing hebben of veel ervaring hebben met perfectionisme. Vooral hoe ermee om te gaan zodat het geen nachtmerrie wordt. Please, alle raad is welkom.

Ow, ow, we zijn niet echt overdreven goed bezig. Want ik verwaarloos jullie een beetje (te) veel. Want het is bijna alweer een maand geleden dat ik nog iets van me liet horen hier. Eigenlijk is het ook wel een beetje een goed teken. Deze blog diende vooral als uitlaatklep voor als ik mij wat slechter voelde. Maar ik voel mij niet zoveel meer slecht en down. Zo zie je maar dat je af en toe toch het advies van een dokter mag volgen. Niet dat ik ziek ben geweest maar nu nog gezonder ben.

Het enige wat er nog altijd niet is, dat is die ene kerel die misschien net als ik nu ergens zit te wachten, schrijven, werken en net als ik verlangt naar die sterke armen om hem heen. Wel mocht je die ene zijn laat het me dan zeker weten. Wie weet zijn we voor elkaar bestemd. Of het moet zijn dat ik die kerel morgen ofzo tegenkom. Dan zal er hier weer boeiende dingen te lezen zijn. Want op dit moment is het pruimentijd. (en dat doet me hier aan denken)

Jantje zag eens pruimen hangen
O! als eieren zo groot
't scheen dat Jantje wou gaan plukken
schoon zijn vader 't hem verbood.

Het vervolg kan je vinden op het net maar ken ik niet vanbuiten.

Hij is weer voorbij die mooie zomer. Zomer, what's in a name. Als je het opzoekt in Van Dale krijg je het volgende te lezen: het tweede, warme jaargetijde van het jaar durende van 21 juni tot 22 september. Warmte, daar heb ik niet zo veel van gemerkt en af en toe heb ik maar kunnen genieten van een streepje zon. Maar het is niet alleen het weer dat de zomer mooi maakt.

Allereerst wil ik mij excuseren dat jullie hier een tijdje hebben moeten wachten om nieuws te lezen, maar de schrijver in mij had besloten om net als de schoolgaande mensen 2 maanden verlof te nemen. Maar die zijn nu dus voorbij, geniet ervan.

Mensen kunnen wel degelijk veranderen, dat heb ik deze zomer gemerkt. Ettertjes die mij vroeger het bloed vanonder men nagels hebben gepest blijken nu ineens keisympathieke kerels te zijn. Dus daarom lieve Panda bedankt voor alle mooie momenten van deze zomer, ze blijven voor altijd in mijn hart geborgen. Anderzijds kunnen mensen ook veranderen in de negatieve zin, zo heeft een oude schoolvriend waarmee ik had afgesproken mij laten staan, zonder ook maar op de een of ander manier te verwittigen (en tegenwoordig zijn er heel wat kanalen). Zelfs op een mail een maand later reageert hij ook niet. Jammer voor jou mijn vriend, maar ik weet niet of er nog een volgende keer komt. Je ziet zelf maar, ik ga er niet meer wakker van liggen.

Evenementen in overvloed. Op 10 juli heb ik in Brugge genoten van heel wat kleinkunst ter gelegenheid van de Vlaamse feestdag, daar heb ik op een boogscheut gestaan van Amarylis Temmerman, die zich onder het publiek had gemengd. Sympathieke madam en een hemelse stem. Ook nieuw West-Vlaams talent ontdekt die avond: Hannelore Bedert een naam om te onthouden want voor mij is ze de vrouwelijke Flip Kowlier. Ook op de Gentse Feesten zijn er voor mij records gesneuveld, nog nooit was ik er zoveel aanwezig en nog nooit heb ik er zoveel van genoten. Vooral het Baudeloopark heb ik veel bezocht, Boombal heerlijk. Maakte ook deel uit van een overeenkomst, iemand van 14 heeft mij de beginselen geleerd van jumpen en ik heb hem 'ingewijd' in de kunst van moderne folk. Op 1 van de fuiven van Casa Rosa tijdens de Gentse Feesten heb ik dit jaar een dubbele shift gedraaid aan de drankbonnetjes, het was superfijn. Alleen moeten sommige mensen matiger leren omgaan met de alcohol, ze zouden er zoveel mooier uitzien. Benenwerk was er ook nog, maar dat wordt geen herinnering men afspraakje voor die avond was na 2 uur nog niet komen opdagen. De week nadien was er bij mij in de buurt Boombal en dat heeft dan weer veel goed gemaakt.

Ondertussen heb ik ook al gretig gebruik gemaakt van men gratis jaarabonnement in de fitnessclub. Samen met men 'minder suiker' dieet zorgt het ervoor dat ik mij helemaal prima voel. Ook men verjaardag vorige donderdag was een fijne dag, hoewel de plannen volledig in het water waren gevallen heb ik genoten van het alternatief. En de zonnige bloemenstoet op de laatste dag heeft de zomer prachtig afgesloten.

Zomer 2008 kunnen we dus afsluiten met een positiefe noot en een goed gevoel.

Heb zonet het boek uit 'Noem me bij jouw naam' van André Aciman. Een meesterwerk in de literatuur als je het mij vraagt daarom wil ik de schoonheid met jullie delen en laten meegenieten van enkele (volgens mij) prachtige zinnen en passage's.

Twee woorden van hem en ik zag mijn pruilende apathie veranderen in: ik zal spelen wat je maar wilt tot je me vraagt te stoppen, tot het tijd is om te gaan lunchen, tot de huid op mijn vingers er laag voor laag is afgesleten, omdat ik het fijn vind om dingen voor je te doen, alles voor je wil doen wat je maar vraagt, omdat ik je vanaf de eerste dag al graag mocht, en zelfs als je weer in ijs verandert bij mijn hernieuwde aanbod van vriendschap, zal ik nooit vergeten dat dit gesprek tussen ons heeft plaatsgevonden en dat er gemakkelijke manieren zijn om de zomer te laten terugkeren in de sneeuwstorm.

Het kwam niet bij me op dat wat me zo in paniek had gebracht toen hij me aanraakte, precies dat was waar maagden van schrikken als ze voor het eerst worden aangeraakt door de persoon naar wie ze verlangen: hij raakt een snaar in hen waarvan ze het bestaan nooit hadden kunnen vermoeden en die veel verwarrender gevoelens van genot oproept dan die, die ze al kenden.

Ik greep zijn hand beet en draaide me van hem af met mijn gezicht naar de muur zodat hij me niet kon zien, en vroeg: 'Moet dat?' Duidelijker dan zo zou ik nooit zeggen: blijf. Blijf gewoon hier bij mij. Laat je hand maar gaan waar hij naartoe wil, trek mijn zwembroek uit, neem me, ik zal muisstil zijn, het aan niemand vertellen, ik heb een stijve en dat weet je, en als jij het niet doet dan pak ik die hand van jou en stop hem nu zelf in mijn broek en laat ik je zoveel vingers als je maar wilt in me steken.

Laat de zomer nooit eindigen, laat hem nooit weggaan, laat de muziek steeds weer opnieuw spelen, ik vraag maar heel weinig en ik zweer dat ik nooit meer iets zal vragen.

Jij bent mijn thuiskomen, Oliver. Als ik bij jou ben en het is goed tussen ons, heb ik verder niets meer nodig. Jij maakt dat ik houd van wie ik ben, van wie ik word als jij bij mij bent. Als er al waarheid is in de wereld, dan is die er als ik bij jou ben en als ik op een dag de moed vind om jou mijn waarheid te vertellen, herinner me er dan aan dat ik als dankbetoon een kaarsje opsteek bij elk altaar in Rome. Het kwam niet bij me op dat als één woord van hem me zo gelukkig kon maken, een ander woord me net zo eenvoudig kon verpletteren, dat als ik niet ongelukkig wilde zijn, ik moest leren om ook voor zulke kleine geneugten op mijn hoede te zijn.

Ik was bang als hij kwam opdagen, bang als hij dat niet deed, bang als hij naar me keek, maar nog angstiger als hij het niet deed.

Wat had ik graag schouders gehad zoals hij. Zou ik er misschien niet naar verlangen als ik ze zelf had?
Muvi star.
Wilde ik zo zijn als hij? Wilde ik hem zijn? Of wilde ik hem alleen maar hebben? Of zijn 'zijn' en 'hebben' volslagen ontoereikende werkwoorden in de warrige verstrengelingen van het verlangen, waarin het een en hetzelfde is om het lichaam van de ander te kunnen aanraken en die ander, die we zo graag willen van jezelf naar die ander stroomt, terug naar jezelf en opnieuw naar de ander in die eeuwige kringloop waarin de kamers van het hart, als de valluiken van het verlangen, en de wormgaten in de tijd, en de lade met valse bodem die we identiteit noemen, een bedrieglijke logica gemeen hebben volgens welke de kortste afstand tussen het  echte leven en het ongeleefde leven, tussen wie we zijn en wat we willen, een wenteltrap is, ontworpen met de duivelse wreedheid van M.C. Escher.

Ik keek hem aan. Dit was mijn moment. Ik kon het grijpen of ik kon het verliezen, maar ik wist het dat ik het, wat ik ook deed, nooit meer ongedaan zou kunnen maken. Of ik kon blij zijn met het compliment - en vervolgens mijn leven lang overal spijt van hebben. Dit was waarschijnlijk de eerste keer dat ik in mijn leven dat ik tegen een volwassene sprak zonder dat ik een deel van wat ik ging zeggen had gepland. Ik was te nerveus om wat dan ook te plannen. 

Ik gaf geen antwoord maar tilde mijn gezicht naar hem op en kuste hem opnieuw, bijna woest, niet uit hartstocht en ook niet omdat zijn kus de vurigheid ontbeerde die ik zocht, maar omdat ik er niet zo zeker van was dat onze kus mij, wat mijzelf betrof, ergens van had overtuigd. Ik wist niet eens zeker of ik er wel zo van had genoten als ik had en ik voelde de behoefte om nog eens de proef op de som te nemen. Zelfs tijdens de proef, zo blijkt, moet ik de proef op de som nemen. 

Ik begreep niet waarom hij zijn voet op de mijne had gezet . Was het een toenaderingspoging, of een welgemeend gebaar van solidariteit en kameraadschap, zoals zijn vriendschappelijke knuffelmassage, een luchthartige por tussen minnaars die niet meer met elkaar slapen maar hebben besloten vrienden te blijven en af en toe samen naar de film te gaan? Betekende het: ik ben het niet vergeten, het zal altijd onder ons blijven, ook al zal er nooit iets uit voortkomen?

Ik til de punt van mijn laken op.
Hij schudt het hoofd.
Heel even maar?
Hij schudt opnieuw het hoofd. Ik ken mezelf zegt hij.
Ik had hem precies dezelfde woorden al eerder horen gebruiken. Ze betekenden: ik zou niets liever willen, maar misschien kan ik mezelf niet inhouden als ik eenmaal begin, dus begin ik er maar liever niet aan. Wat een aplomb om tegen iemand te zeggen dat je hem niet kunt aanraken omdat je jezelf kent.

Als je nu stopt, heb je mijn dood op je geweten.

'Ik ben zo blij dat je bent gekomen,' zei hij. 'Ik hoorde je op je kamer rondlopen en dacht even dat je al naar bed aan het gaan was en van gedachten was veranderd'.
'Nee, natuurlijk kom ik.'

'Voor jou, hoe je er ook over mag denken, is het nog niet meer dan een vrijpartij, en zo hoort het ook. Voor mij is het iets anders wat ik nog niet helemaal doorgrond heb en dat ik het niet kan doorgronden maakt me bang.'

'Wat zou je ervan vinden als ik de drankjes nou eens maakte en dan betalen wij die prijs vanwege de reden dat we de drankjes mogen mixen die we mixen?'

Wat heerlijk om half dronken met een flesje citroenlimonade in een zwoele nacht als deze over de glimmende kinderkopjes van Rome te lopen met een arm om me heen.

'Intelligent? Hij is meer dan intelligent. Wat jullie twee hadden had alles en niets te maken met intelligentie. Hij is een goed mens, en jullie hebben allebei geboft dat jullie elkaar hebben gevonden, want jij bent ook een goed mens.'
'Volgens mij is het een beter mens dan ik, papa.'
'Ik weet zeker dat hij hetzelfde over jou zou zeggen en dat strekt jullie beiden tot eer.'

'Cor cordium, hart van mijn hart, ik heb nog nooit van mijn leven iets tegen iemand gezegd wat meer waar was.'

Bij deze man heb ik in huis gewoond toen ik in Italië was, zou hij zeggen, gevolgd door een knorrige onverstaanbare begroeting van twee adolescenten die geen boodschap hadden aan een man uit Italië of het huis in Italië, maar die een rolberoerte zouden krijgen als hun verteld werd o, en trouwens, deze man die toen ongeveer zo oud was als jullie nu en die de ochtenden meestal doorbracht met het transcriberen van De zeven laatste woorden van Christus sloop 's nachts altijd stiekem mijn kamer binnen en dan neukten we de sterren van de hemel. Dus geef hem een hand en gedraag je.

Als jij je alles herinnert, wilde ik zeggen, en als je echt net zo bent als ik draai je dan, voordat je morgen vertrekt, of net als je op het punt staat om het portier van de taxi dicht te trekken en al van iedereen afscheid hebt genomen en er absoluut niets meer te zeggen valt, naar mij toe, alleen deze ene keer, en kijk mij aan, net als toen, houd mijn blik vast en, al is het maar voor de grap of als iets wat op het laatste moment nog bij je opkomt, wat toen we nog samen waren alles voor me zou hebben betekend, en noem me bij jouw naam.

Oliver en Elio, twee vrienden, twee geliefden, een prachtig verhaal. Wie de volledige context van de passages wil weten, die moet gewoon het boek eens lezen. Hopelijk geniet je er dan evenveel van als ikzelf. 

Hopelijk snel duidelijkheid. Want ik zit met hele grote vraagtekens voor de toekomst.

Wat wil ik in men leven nog bereiken.
Waar wil ik naartoe, blijf ik hier of ga ik toch naar Zuid-Afrika men dromen achterna.
Ga ik opnieuw studeren maar dan in Zuid-Afrika, of er ginder gaan werken. (een ideetje van men neef en eigenlijk nog niet zo slecht, die mogelijkheid wordt goed onderzocht).

Allemaal vragen en het enige wat ik doe is er wakker van liggen omdat ik er maar niet uitgeraak en geen beslissing kan nemen. Waar vind ik het antwoord? Diep in mezelf of iemand anders die me helpt bij het zoeken naar? Van de ene vraag komt de andere en dan vormen ze een hele rij, zolang dat je eigenlijk de eerste al vergeten bent. En de weinigen die ik er al over aansprak zijn dan ook nog eens heel uiteenlopend in het antwoorden. Ze zeggen ofwel 'het is nu dat je het moet doen' ofwel 'je bent stapelgek, begin daar gewoon niet aan'. Dus dat is ook geen oplossing. 

Waar zit het antwoord, als iemand het weet zeg het mij gauw 

Op zondag een goeie fles bovenhalen, niks dat heerlijker is. En ze is heerlijk, die Piper Heidsieck Vintage 2000 Millésimé, ja de eerste echte champagne van het nieuwe millenium geweest. Qua smaak bijna niet te overtreffen. Maar wat is het nut als je die heerlijkheden met niemand kan delen, geen broer, geen zus, geen nonkel, geen tante, geen vriend of vriendin, geen geliefde. Kortom niemand.

Sommigen onder jullie zullen zich afvragen hoe het komt dat ik zolang niets geschreven heb, of iets heb laten weten. Wel gelukkig kun je nu weer iets lezen van mij. Niet dat het zo goed nieuws zal zijn, maar ik ben er nog en dat is hetgeen dat telt. Want ik kan jullie verzekeren, had ik dinsdagavond nog het huis verlaten dan was hier niks meer te lezen. Dan zou ik er niet meer geweest zijn. Maar gelukkig was er toch iemand (die op mijn initiatief) toch kon een avondje tijd maken om nog eens een diep gesprek te voeren. Thanks M. Woensdag heb ik toch voor de zekerheid een dokter opgezocht en ben nu in behandeling om zoals ze zeggen 'geen domme dingen te doen'. Ik ben een slim mens dus de dingen die ik doe zijn doordacht en dus niet dom, 't is maar dat je het weet. Maar toch, die eenzaamheid die mij ook weer vandaag te beurt gevallen is, daar zou toch iets moeten aan gedaan worden. Maar wat, zelfs een gaydarprofiel blijkt nog niet te helpen. Dus wie nog opties heeft om die eenzaamheid te verdringen laat ze mij gerust weten. Want een mens in nood helpen is eenieders burgerplicht. Wie van jullie denkt, 'goh, hij is daar weer ze' denk gerust maar verder zo, maar wie mij echt kent weet dat ik niet zomaar een noodkreet de wereld instuur als er niets is. 

O ja, voor ik het vergeet. Alle studenten wil ik een hart onder de riem steken in deze tijd van examens. En sommigen zouden me gek verklaren maar ik zou haast een moord plegen om nu examens te mogen doen en op dit moment te moeten studeren. 

Gisteren 25 mei is het exact 3 jaar geleden dat men eerste werkdag in de GB op onze gemeente begon. Tijd voor champagne? Toch niet, want veel valt er eigenlijk niet te vieren. Werk, werk, werk, altijd maar werk. Maar toch tijd om nog eens de balans op te maken. Daarom een klein vragenspel met mezelf (Vraag, Antwoord).

Werk je daar graag? Een twijfelende ja, de sfeer is heel wat veranderd sinds nieuwjaar. Er zijn 6 mensen die sinds dan hun ontslag hebben ingediend. 2 daarvan zijn ook al effectief weg, daarvan was er toch 1 een zeer fijne collega.
Doe je het werk graag? Daar antwoord ik een duidelijke "ja" op. Al is het soms moeilijk om al de verantwoordelijkheid te dragen. Dat mag met momenten iets minder zijn.
Hoe bevallen de collega's je? Ik heb eigenlijk met niemand "last". Wat me wel stoort is al het geroddel onderling, de een tettert over de ander, de ander tettert dan over een derde en die tettert dan weer over de een. Gelukkig doe ik daar niet aan mee, want ik vind dat niet fijn.
Hoe staan de collega's tegenover jou? Ze weten allemaal dat ze van mij veel gedaan krijgen. Maar ze weten ook dat ze als tegenprestatie mij met respect moeten behandelen of dat het gedaan is met liefdadigheid. Als je meer wil weten hoe ze over mij denken, daarvoor zal je moeten langskomen en het hen zelf vragen.
Hoe is de werkgever? In de grond is het geen slechte mens en ook hij weet dat hij meer gedaan krijgt als hij vriendelijk is.
Wordt er goed samengewerkt?  Dat kan heel wat beter, door oa het geroddel is de communicatie onderling soms ver te zoeken en daar lijdt de samenwerking ook onder.
Hoe bevalt de verdienste? Getallen zijn niet interessant om hier te plaatsen, geld maakt niet gelukkig.
Ben je van plan er nog lang te blijven? Wel om eerlijk te zijn liefst niet. Maar internetonderzoek heeft uitgewezen dat ik nog blijf tot in 2011 (hoe betrouwbaar zijn deze tests???). Ik verander niet voor ik iets anders heb en jullie zijn 1 van de eersten die het zullen lezen.

Heb je als lezer nog vragen die je beantwoord wil zien? Laat ze achter bij de reacties of in de mailbox. Je krijgt zeker antwoord.  

De overbekende stereotype omschrijving van de nette maagdenziel met een perfect banksaldo en een onbevlekte badkamer zal u zonder twijfel cynisch aan het lachen maken. Maagden worden helaas vaak fout geïnterpreteerd. Het is heel begrijpelijk dat u hier erg geïrriteerd door raakt, vooral als u het type Maagd bent die slordig en chaotisch is en u zich absoluut geen zorgen maakt of u nou net voor of net na achten arriveert.

Scherpzinnigheid is een karaktertrek van Maagd, net als subtiel denkvermogen. Zwart-wit percepties hebben te maken met een simpel universum en voor u is het universum zelden simpel. Het is meer een soort gigantisch, onbegrensde legpuzzel en u wordt gek als u een stukje mist of wanneer er geen plaatje op het deksel van de doos staat die laat zien hoe de puzzel eruit ziet als hij af is.

Perfectie is iets waar u vaak van beschuldigd wordt. Perfectie is echter niet hetzelfde als scherpzinnigheid. Om een perfectionist te zijn moet u ook idealistisch zijn en Maagd is waarschijnlijk het meest realistische teken van de dierenriem. U koestert geen onmogelijke droom van een perfect utopische wereld, of zelfs een perfecte utopische badkamer. U kent uw sterke en zwakke punten en u geeft niet toe aan arrogantie en valse bescheidenheid. U gebruikt wat voorhanden is om orde in de wereld te scheppen en orde staat bovenaan uw prioriteitenlijst. Of dat nou orde is in de materiële wereld, in het rijk der ideeën of in lichaam en geest.

Maagden zijn de grote vormergevers van de dierenriem. Zowel uw problemen als uw gaven komen voort uit deze diepe drang om dingen samen te brengen, om kennis en ervaring te verbinden tot een begrijpelijk geheel. Mercurius, God van intelligentie en communicatie, heerst over dit teken. Dit betekent dat u houdt van het opdoen van kennis, vooral wanneer dit bruikbaar is. En "bruikaar" is net als "orde" een belangrijk begrip voor Maagden. Wanneer iets niet bruikbaar is dan stoot u dat af met een meedogenloosheid die meer gevoelige dierenriemtekens kan afschrikken. Soms gooien Maagden zelfs romantiek weg omdat dit niet bruikbaar is.

U bent tot enorm cynisme in staat en u weet heel goed dat men slim moet zijn om te overleven. Als u iets wilt doen, dan doet u dit ook goed, vanuit trots voor uw bekwaamheid en vanuit uw goede commerciële instelling. Idealistische perfectie? Nauwelijks. Maar ondanks deze klaarblijkelijke hardheid is er een sterke impuls in u om dienstbaar te zijn.

Maagden hebben de behoefte om bruikbaar en nuttig te zijn. Er zit niet veel ambitie in dit teken en uw neiging om steeds maar meer stukjes te vinden om de grote puzzel van het leven af te maken, nemen alle aandacht weg van die obsessie die nodig is om een ambitieuze weg naar de top te leiden. U zou een goede adviseur of raadgever kunnen zijn voor diegenen die dom genoeg waren om wel die weg te gaan en zich bloot te stellen aan al die problemen. U zult anderen altijd eerst op de hoogte stellen van uw werk, niet van uw innerlijke leven. Maagden stallen niet alles zichtbaar uit in de etalage.

U stelt uzelf niet open op, totdat u weet waar u staat. U bent eerder een student en observeerder van het leven dan een gokker of een ondernemer. Met al die eenzelvigheid, zal het rijk van de emoties uiteraard het lastigste stukje van de puzzel zijn. Emoties zijn niet ordelijk en ze maken dat u zich kwetsbaar voelt. Al die rituelen waar u zo van houdt zijn manieren om de "donkere krachten" van uw eigen krachtige gevoelens in de hand te houden. Diep binnen in u is een grote opslagruimte van gevoeligheid, romantiek en verbeeldingskracht. Dit laten zien? Nooit. Uw klaarblijkelijke kille uitstraling en aandrang voor privacy zijn uw methoden om uzelf te beschermen tegen een ontoelaatbare gevoeligheid. Het benadrukken van de praktische realiteit helpt u te ontsnappen aan de mystiek van uw eigen ziel.

U kunt gereserveerd en zelfs op een bepaalde manier kortaf zijn en niemand zal u betrappen op het geven van uw laatste geld aan een dronkeman op straat. Het zal eerder gebeuren dat u deze persoon een stevig preek geeft over zelfhulp. Maar dit is enkel omdat u zich te scherpzinnig en meelevend bewust bent van de menselijke misstappen in het leven.

Plannen maken voor de toekomst kan een obsessie voor u zijn, omdat uw realisme het moeilijk maakt op het leven zelf te vertrouwen. Maar als u zich veilig voelt kunt u de vriendelijkste, aardigste en meest goedgeefse van alle zielen zijn die alle tijd en vaardigheden vrijelijk aan iedereen geeft die dat nodig heeft. U bent een complex wezen met veel maskers en vermommingen. U heeft uw lessen vroeg geleerd, maar die lessen zijn dan ook waar het in dit leven om draait.

Maagd zijn, een fijn gevoel, ik kan het weten want veel van wat hierboven staat klopt als een bus. 

Terwijl het nationale rampenplan net niet wordt afgekondigd omdat de NMBS voor 1 dag eens het werk neerlegt omdat het 1 van hun rechten is.
Terwijl het in Berlijn brandt in de Berliner Philharmonie.
Terwijl de stroom op het werk vandaag een half uur uitviel.
Terwijl Ishtar zich opwarmt voor de eerste halve finale van het Eurosongfestival (en ik duim ervoor dat ze de finale halen).
Terwijl iedereen quasi wel ergens een date heeft (en ik niet:()

Terwijl er overal ter wereld wel iets gebeurt, gaat men leventje steeds verder. Dat het hier thuis nog steeds "oorlogje" is ben ik al lichtjes gewoon (maar soms heb ik het er wel moeilijk mee). Maar alles went (zelfs een vent). 

Terwijl ik nog steeds alle kranten uitpluis en alle immo-websites afschuim op zoek naar een woonst die betaalbaar is, want de bank is niet gul met centjes. Trouwens wie tips heeft voor nog meer immo-sites ed. Alles is welkom in men postbus.

Terwijl ik ondertussen ook uitkijk voor misschien een nieuwe job, maar dat project vordert ook aan geen kanten.

Terwijl men ietsiepietsieteenyweeny neefje straks langskomt, die trouwens vandaag drie maanden oud is.

Terwijl men blogje de kaap van de 100000 bezoekers heeft overschreden, waarvoor ik ieder bezoekje ferm op prijs stel en iedereen daarvoor wil danken. 

gaat het leven gewoon z'n gangetje, maar ik geloof weer een beetje in liefde. Ik probeer hier en daar eens te praten, wie nog kan helpen kan mailen en dan wisselen we msn-adressen uit, want alles kan helpen. Denk ik.    

The greatest show on earth is eindelijk gepasseerd. Met name de trouw van men zus. En een show dat was het wel. Hele dag kijken op totentrekkers (smoeletrekkers mocht iemand het niet begrijpen) en zelf ook af en toe eens toten trekken, je kan ook niet echt anders. Maar het is gepasseerd, het was een prachtige dag, alles (bijna) perfect geregeld en verlopen, dus ik ben blij voor haar dat het zo verlopen is. (al heb ik bij enkele punten misschien wat op te merken maar dat is helaas de perfectionist in mij). Maar soit, het is achter de rug en ik heb kunnen schitteren, niet door afwezigheid zoals eerst gepland maar door schoonheid.

Maar een feest blijft natuurlijk niet zonder gevolgen (positief en negatief) dus volgt nu een zeer belangrijk bericht aan de bevolking: Wyatt vraagt sinds zaterdag niemand meer ten dans, noch vrouwen noch mannen. Omdat het toch steeds geweigerd wordt als ik het vraag dus doe ik helemaal geen moeite meer om het te vragen en dans ik wel met mezelf of helemaal niet meer.

Volgend puntje (het mooie weer zorgt voor schrijfkriebels). Men ma weet dat ik homo ben, helemaal. Het ging zo (stemming al licht opgewarmd).
Zij: Vertel me eens wat je me niet wilt vertellen.
Ik: 'k zou niet weten wat (had geen idee waar ze op aanstuurde)
Zij: Dat je een vriendje hebt
Ik: (what the f***) Dat is aan geen kanten waar.
Zij: Jawel, want ze vertellen dat zo
Ik: Wie vertelt er dat?
Zij: Tante L.
Ik: Klopt toch niet.
Ik: wat er wel klopt is dat als ik ooit iemand zou hebben dat het wel een vriendje zal zijn. (staat op, verlaat de keuken en zet mij aan de pc)
Zij: (vanuit de keuken) als het zover is zal hij evengoed aanvaard worden als een ander.
(Nadien blijkt dat Tante L. helemaal niet gezegd heeft dat ik een vriendje had, maar men ma heeft dus blijkbaar weer haar woorden verdraaid en nog maar eens bewezen dat ze haar zoon absoluut niet kent want tegen Tante L. heeft ze gezegd dat ik absoluut geen homo kon zijn. Zo zie je maar). 

Genoeg leesvoer voor vandaag, behalve nog 1 iets: Alex, bedankt voor die prachtige namiddag gisteren.  

Sorry, but this board is currently unavailable. Please try again later.